Wat kunnen we leren van de Kunduz-partijen voor de effectiviteit in onze eigen loopbaan?

De Kunduz-partijen moesten onder druk besluiten nemen. Ook bij loopbaankeuzes is er vaak een druk (inkomen of ontwikkeling bv.). En zij hebben niet uitgesteld maar zij actief geworden. Een belangrijk punt in een loopbaantraject.

Ineke van Gent van GroenLinks nam het initiatief. Ze schoot in de wandelgangen D66-leider Pechtold aan. “Moeten we niet eens met de drie hervormingsgezinde partijen gaan ‘verkennen?”

In de voorbereidingsfase maakte zij veelvuldig gebruik van secondanten. Loopbaankeuzes hoef je niet alleen te maken, maak gebruik van jouw persoonlijke secondanten. Juist in de voorbereiding is dat erg belangrijk.

Als je kijkt naar het akkoord dat is gesloten, zie je een aanzet tot hervormingen, maar ook zie je in één opslag dat de verkiezingen nog moeten komen. In een loopbaantraject kun je ook verschillende sporen kiezen. Bijvoorbeeld een spoor op korte termijn en een spoor op lange termijn. Het korte termijn kan gericht zijn op het vergaren van inkomen en de de lange termijn wat je echt zou willen.

De PVV is weggelopen voor haar verantwoordelijkheid om te bezuinigingen en te hervormen. Het is afwachten hoe deze actie uit zal pakken. Duidelijk is dat zij niet meer aan het stuur zitten en alleen vanuit de achterbank kunnen roepen en schreeuwen. In een loopbaan schiet je in dezelfde rol als je niet aan het stuur blijft.

De PvdA wil wel een stap maken maar is er nog niet klaar voor. Van Gent: ‘De PvdA leek in verwarring.” Een bekende loopbaanfase is die van verwarring. Je hebt het overzicht niet meer en daardoor ben je nog niet klaar om keuzes te maken.

Verder laat de Kunduz-coalitie een goede performance zien: ze zijn én de redders, én de helden én de gelukszoekers; een effectieve performance.

Een terugkerend thema in mijn loopbaancoaching is het thema van effectieve Loopbaanperformance.
Hierin beschrijf ik de rol van de redder, de held en de gelukszoeker.
Deze rollen zijn in de Kunduz-coalitie herkenbaar:

De Redders: motiveren zichzelf door zelfbeloning en zelfmotivatie. Iedere partij heeft zijn deel gekregen.

In de peilingen van Maurice de Hond zien we de Helden terugkomen zij krijgen externe beloning en krijgen de schouderklopjes van anderen. (Ze staan echt letterlijk met een mooi resultaat/verhaal op de foto).

Voor de toekomst tonen zij zich Gelukszoeker: zij hebben nu kortdurende acceptatie waardoor zij in achting stijgen om een volgende carrièrestap te maken bij een volgende belanghebbende.

Kortom: een mooie les in loopbaanleren!

In het Strategisch Programma van Inholland staat dat docenten meer ruimte krijgen om kwalitatief onderwijs te geven. Echter dat brengt ook verantwoording en verantwoordelijkheid met zich mee. Met een aantal collega-docenten heb ik hierover gediscussieerd. Aan de hand van stellingen en tweets gingen we in gesprek. Het was mooi om én als docent én vanuit de praktijk mijn visie te kunnen delen.

Bij deze de weergave van een aantal interessante topics:

De eerste vraag die er lag was: “Wat verstaan we onder professioneel gedrag van docenten”. Het ging hier om de ingrediënten. Mijn professionaliteit als docent zie ik dat je als professional je boven de materie kunnen blijven staan en je niet in handelingen verliezen. Ik zie dat tweeledig: vakinhoudelijk en hoe ga je met je doelgroep om. Je moet een ‘skilled companion’ zijn, vakdeskundig én de reis met de studenten durven aangaan.

Is onprofessioneel gedrag door bijvoorbeeld niet vakbekwaam te zijn of wel te amicaal met studenten de kroeg induiken of op Facebook actief geen grenzen trekken?

Aanspreken hoort dan ook bij professionaliteit! Maar dan heb je wel een cultuur nodig die dat toestaat. In mijn optiek verschilt dat bij de hogeschool per opleiding of locatie. En de huidige situatie is gezien de reorganisatie te onveilig om openheid te kunnen nastreven.

Via Twitter kwam de stelling dat docenten de innovators meoten zijn, onderwijsvernieuwing moet van de werkvloer komen. Ja, daar kon ik me wel in vinden, maar wat verstaan we precies onder onderwijsvernieuwing? Is dat de opbouw van het curriculum of de werkvormen?

De vraag is, of het onderwijs van boven, onder of van de zijlijn moet komen. Ik denk dat het een connectie moet zijn tussen die drie factoren. Wij leiden jonge mensen op, zijn verantwoording schuldig aan de onderwijsinspectie en het werkveld, waar onze uitstroom uiteindelijk emplooi moet kunnen vinden.

De volgende stelling was dat een controlecultuur haaks staat op professioneel gedrag.
De black box van de docenten zou open moeten. Docenten werken vaak op hun eigen eilandje, maar welke rijheden houdt een docent om zijn vak professioneel te kunnen uitoefenen?
De controle is ontstaan uit de vrees dat we niet kunnen bewijzen waarom een student recht heeft op een behaald cijfer. Veel collega’s worden daar van : “Een 5,5 durf je niet meer te geven.” Anderzijds maakt de controle mij wel scherper in mijn oordelen.

Toen werd er gesteld dat er Superdocenten moesten komen die een spin het web kunnen zijn.
Wat verwacht de student dan van ons? Studenten bij kleinschalige opleidingen verwachten echt dat je als docent weet waar ze mee bezig zijn en wat ze boeit. Gezien de reorganisatie wordt het voor docenten de uitdaging wordt straks om als docent op bijvoorbeeld verschillende locaties, wel steeds in teamverband te blijven opereren. Vervolgens verlegde de discussie zich naar de vraag of er in hbo niet prestatiebeloning moest worden ingevoerd.

Ik zie prestatiebeloning niet direct als iets negatiefs. Misschien komt het wel door mijn ervaringen in het bedrijfsleven. In de vooruitgang van Inholland zou het kunnen helpen. Het is een middel bij het stellen van een bepaald doel. Maar het is maar één facet.
Het is een wisselwerking, alles wat ik lever aan stukken moet van goede kwaliteit zijn.
Op zijn Amsterdams gezegd: ik ben geen urenneuker, maar ik werk hard om diekwaliteit te leveren. Dat kan alleen maar omdat ik extra lever als professional.

Deze week heeft Doekle Terpstra bij mij een les bezocht en staat er het volgende bericht op Insite, de intranetsite van INholland:

Doekle Terpstra, voorzitter van het College van Bestuur van Inholland, bezocht en gaf vrijdag een les aan de opleiding Human Resource Management (HRM) in Haarlem. Tijdens de les hielp de bestuursvoorzitter de eerste- en tweedejaarsstudenten met het opstellen van functieprofielen en hij ging met hen in discussie over de rol en positie van de HRM’er binnen een organisatie.

“Dat Doekle op onze opleiding een les komt verzorgen is niet zo verrassend gezien zijn opleidingsverleden,” vertelt docent Rob Smits. Doekle Terpstra studeerde zelf Personeelswerk en Arbeidsverhoudingen toen hij jonger was. De studenten waren volgens Rob geroerd door het persoonlijke verhaal van Doekle. “Ze vonden het een goed initiatief dat een bestuursvoorzitter zelf eens een les bezoekt. Na afloop werd dan ook er volop getwitterd over de komst van de collegevoorzitter naar Haarlem. Per slot van rekening komt hij niet elke dag een les bijwonen.”

Wat maakte het verhaal van Doekle zo roerend?

Achteraf signaleer ik diverse factoren. Vooraf twitterde hij al of hij wel of niet een stropdas aan zal doen. Hij kwam zonder, een goede zet.

Doekle kwam later in mijn les aan. Laatkomers betalen in mijn lessen altijd een euro. Van de verzamelde euro’s wordt er altijd gebak gekocht aan het einde van de periode. Als er niet genoeg in de pot zit, moet ik het geld daarvoor zelf schokken. Doekle betaalde zijn euro.

Nadat ik startte met hem aan te spreken als mijnheer Terpstra (later vergiste ik mij twee keer met Zijlstra, What’s in a name?) gaf hij aan dat ik hem aan moest spreken als Doekle.

Doekle sloot aan bij twee studenten en werkte mee aan het functieprofiel Docent HRM.

Vervolgens nam hij het stokje over. Hij startte met een persoonlijk verhaal over zijn vader die destijds zonder werk kwam te zitten. Deze werkloosheid had een groot effect op zijn vader. Werk betekende ook een identiteit voor zijn vader. Net zoals voor een ieder die werkt.
Door het werk vindt men een plek in het grote geheel, vertelde Doekle, en ook zijn of haar bestemming.

In zijn tijd als belangenbehartiger kwam Doekle steeds meer mensen tegen die hun plek in het grote geheel niet helemaal zelf kunnen vinden. Niet iedereen kan zichzelf redden op de arbeidsmarkt. Voor HRM’ers is dit besef van groot belang volgens Doekle. “Niet iedereen is zoals jij denkt dat ze zijn”, zegt hij.

Als HRM’er en hoogopgeleide student ben je bevoorrecht, stelde hij. Het is aan jou om je te verbinden aan jouw professionaliteit en te zoeken naar het verhaal: “wat is hier nu echt aan de hand?” en “begrijp ik goed wat hier nu echt gebeurd? “.

Doekle is een begaafd spreker en gaat het gesprek met studenten aan. Hij heeft kennis van het vakgebied en weet dit te vertalen naar praktijksituaties. Een Skilled Companion dus.

Dat raakt en roert mensen.

Al met al een geslaagd bezoek. Mocht Doekle nog een baan zoeken als docent: mocht het bij Inholland aantrekken adviseer ik hem zeker te solliciteren.

De loopbaanprofessional met zijn eigen loopbaandilemma’s .Terwijl ik momenteel actief ben bij Inholland als docent en opleidingscoördinator en dit combineer met mijn ondernemerschap, tekent zich het volgende af.
Vanaf januari/februari zou het zo maar kunnen zijn dat mijn aanstelling bij Inholland er niet meer is. In de reorganisatie die binnenkort start zou mijn functie meegenomen kunnen worden.

Nu heb ik voldoende opdrachten voor de komende tijd: agressietrainingen, loopbaancoaching en een aantal echt serieuze leads. Dus dat loopt wel goed. Maar wat vreemd voelt, is dat ik nu voor het eerst in mijn leven aan de lijve de gevolgen van een reorganisatie voel.

Voor het eerst sta ik aan de kant sommige van mijn coachee’s.

Ik ervaar de onzekerheid als een spanning. Voor mij is dat een spanning die mij scherp maakt, scherper in het kijken naar het werk, mijn presteren en ook hoe ik nu sta in mijn loopbaan.
Een lekkere “eagerness” naar nieuwe kansen en verbeterpunten binnen de organisatie.

Voor Smits Training en Coaching pak ik het “Open Podium voor trainers” weer op, zoek nieuwe doelgroepen (zou Wajong iets voor mij zijn?) en focus mij op het companionship.

De lezing van Door de Flines over “het nieuwe werken” bij de Wakkere Tafel leverde inspirerende inzichten op voor mijn toekomst: ik bleek al een “Serial master” te zijn; de combi Inholland en het ondernemerschap paste goed bij de toekomst van het Nieuwe Werken.

Geen negatieve spanning? Jawel, het gaat me aan het hart dat mijn opleiding HRM de gevolgen echt voelt van mismanagement in het verleden en door anderen gemaakte fouten. Het geeft spanning om niet voluit tegen studenten te kunnen zeggen: ik ben er in 2012 ook voor je…

Anderzijds zie ik de noodzaak van de reorganisatie en ook de kansen die daar in kunnen liggen.

Een kleine kans heb ik al gepakt voor mijn persoonlijke loopbaan: bestuursvoorzitter Doekle Terpstra twitterde de vraag of hij bij iemand een college mocht volgen. Ja, graag, zei ik in mijn reply.

Op 18 november volgt hij nu een college bij mij en zal zelf ook een deel van de les gaan verzorgen.
Spannend, leuk en een kans om mezelf te profileren!

Zo zie je maar:

Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken
Zoals ik altijd heb gedacht

Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven
Zoals ik altijd heb geloofd

Als ik blijf geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen
Wat ik altijd heb gedaan

Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft me overkomen
Wat mij altijd overkomt.

Professional zijn in je eigen loopbaan is alert zijn, kansen grijpen en het DOEN!

Mastercoach en Young Master. Meester en gezel? Geen metgezel zoals bij mijn ” Skilled Companionships” maar meer jongeren zichzelf meester laten worden van hun eigen loopbaan.

Het woord gezel klinkt ouderwets. Dat zegt ook Lonneke die samen met mij gaat werven voor onze Topklas op de Voorzaan. Zaanse Kompanen was voor de Topklas het alternatief.

Maar dat terzijde. Ik kom hier later nog eens op terug.

Vandaag zijn Anna, Frank en Catharina gecertificeerd als groepscoach Masterplan. Masterplan is een product dat ik voor een opdrachtgever meer inhoud heb mogen geven.

Het is mooi om te zien dat ik drie verschillende mensen heb getraind om groepscoach te worden in een gelijke methode en werkwijze.

Frank: de man van de details en gedreven, Anna: Jong, energiek en leergierig en Catharina: de rust zelf en degene die de structuren bewaakt.

De jongeren leren “Master” te worden in hun eigen loopbaan. Met medewerking van twee “werkgevers” (dank Mo en Yvette) hebben zij ook vandaag in een sollicitatie-speeddate hun Masterplan afgerond.

De drie jongeren die vandaag de groepscoachingsessies afronden waren ook zeer divers. Fatima, een jonge moeder, gehard door het leven en elke dag op stiletto’ s naar het werk was bloedzenuwachtig. De deodorant hanteerde zij welig. Rashida, een traditionele Marokkaanse vrouw, solliciteerde voor kraamhulp en wist ondanks haar taalachterstand de juiste wedervragen te stellen. En natuurlijk Afra, een jongedame die graag bij de NS wil werken als conducteur, met haar rastakapsel en jongensachtig uiterlijk.

De “werkgevers” waren onder de indruk. Hulde daarvoor aan allen.

Wat opviel vandaag is dat een ieder elkaar wel kende maar omdat het nu echt moest men meer van zichzelf liet zien.

Soms moet je situaties creëren om mensen meer van zichzelf te laten zien. Vandaag gebeurde dat.

‘s Avonds kijk ik met dochter Rosa “Over de streep” van de KRO. Tijdens Challenge Day worden leerlingen van het PCC, een Alkmaarse school, uitgedaagd om verborgen gevoelens naar elkaar uit te spreken. De methode houdt jongeren een spiegel voor, schudt ze wakker en creëert onderling begrip. Maar vooral inspireert de methode tot positieve verandering, beginnend bij jezelf.

Challenge Day is een gecreëerde situatie die ervoor zorgde dat leerlingen meer van zichzelf te lieten zien.

Een mooie boodschap voor mezelf om de dag mee af te ronden: ” Ik blijf situaties creëren waarbij ik inspireer tot positieve verandering, en ik begin bij mezelf.” De Master trekt zelf nu zijn Masterplan.

Na de vakantie (het is Italië geworden) ga ik bij de Hogeschool Inholland bij de opleiding HRM in Diemen het 3e en 4e leerjaar coördineren en hopelijk inspireren.

Deze week heb ik binnen mijn gezin de jaarlijkse discussie: “Waar gaan we naar toe met vakantie?”
Met vijf gezinsleden is dat geen sinecure.

Bij één van mijn opdrachtgevers zat ik deze week in de kantine en hoorde medewerkers uitwisselen over hun vakantieplannen. “Marokko?, ja Agadir lijkt wel veilig te zijn..” “Griekenland? Nee, dan toch liever Marokko…”.
De jongeren die ik deze week tegenkwam hebben andere keuzes te maken en ook andere mogelijkheden. De tienermoeders kopen een nieuwe wasmachine in plaats van op vakantie te gaan en enkele hebben helemaal geen geld en gaan gewoon “chillen” in het Vondelpark.
De studenten vertelden over hun vakantie naar Ibiza en hoe zij daar het geld voor zouden verdienen (veel call centre uren).
De afstuderende student Alex stelde in zijn scriptie dat verzuim ook een keuze is.
De keuze om ziek te melden heeft te maken met de verzuimdrempel die er binnen een organisatie geldt, stelt hij. Deze drempel wordt beïnvloed door interne gedachten, een groepsnorm en de ruimte die men heeft vanuit een organisatie en de geldende regels.

Hoe maken mensen keuzes? Het gaat zoals het gaat en ineens gebeurt er iets, er komt een verandering in ons leven. Er wordt van ons gevraagd om een keuze te maken. En welke keuze gaan wij maken uit de mogelijkheden die zich voordoen?

De gewone gang van zaken is veranderd, maar lang niet iedereen wil dat weten.
Wil ik het wel weten of steek ik mijn kop in het zand?
Het kan zijn dat je terugschrikt voor de gevolgen en dat jij jezelf zo probeert te beschermen. De ‘breuk’ komt eraan, maar je realiseert je het niet.

Als de verandering er in je leven is en jij bent je daar ook bewust van, dan lijkt het wel of er binnen in jezelf een gesprek ontstaat. Zo’n gesprek kan bewust of onbewust zijn, heel verstandelijk of emotioneel. Er is geen manier waarop deze gesprek met jezelf ‘hoort’ te verlopen. Ieder heeft zo zijn eigen manier van kiezen.

Het grote moment is daar: je maakt je keuze. Goed doordacht of impulsief, je maakt je keuze.
Vaak is een belangrijke keuze een aaneenschakeling van ‘kleinere keuzes’.

De gevolgen van deze kleinere keuzes leiden je dan naar de ‘definitieve’ keuze. Vergeet niet dat niet-kiezen ook een manier is van kiezen. Wie kiest neemt afscheid van een aantal mogelijkheden. Wie linksaf gaat, kan niet rechtdoor of rechtsaf. Kiezen is de helft verliezen.

Op dit moment coach ik twee jongeren die een vervolgopleiding willen kiezen. Zij hebben al een proces van kleinere keuzes naar de definitieve keuzes gevolgd. We zijn er bijna.

Zij zoeken nu naar een borging van hun keuze. Stephen Covey’s boek Prioriteiten helpt ons daarbij: welke principes hebben zij waarmee zij hun keuze kunnen borgen? Zijn principes zijn helder en functioneren, als je ze consequent toegepast, zijn ze als een kompas.

Het antwoord op hun vraag ligt nog even in het verschiet.

We werken met de principes ons door het oerwoud van hun huidige jonge turbulente leven in een maatschappij vol met mogelijkheden. Dat is ook geen sinecure.

Jarenlang iets kwijt zijn en toch weer vinden….of wanneer zaken tegenzitten een meevaller ervaren…
Bij Koot en Bie ging het in 1982 om simpele zaken zoals een stapel sinaasappelschillen zo hoog mogelijk stapelen of zoals ik een kick krijg van hard te schreeuwen onder een viaduct of in een tunnel of zorgen dat ik nooit door andere fietsers wordt ingehaald op de fiets.
Maar voor mij zijn het ook meer serieuze zaken zoals jarenlang iets kwijt zijn en toch weer vinden….of wanneer zaken tegenzitten een meevaller ervaren…
De situatie nu bij Inholland is niet bepaald rooskleurig. Je zal er maar werken… denkt men.
Toch ervaar ik deze weken juist daar weer een aantal kicks voor niks….het zijn de kleine dingen die het doen (Saskia en Serge?).
Van het kopieerapparaat dat al een week lang zonder haperen werkt tot de ontmoeting met de beroemde Downer (van TV!) die een pen bij zich heeft om een handtekening te geven.
Of studenten die naast het uiten van hun zorg toch gewoon lekker hun studie blijven volgen.
Zij beseffen dat de enige manier om te laten zien dat hun toekomstige diploma de juiste waarde heeft is door het in de praktijk te laten zien. En dan zie ik dat het goed komt. De afstudeerders die ik begeleid zorgen dat het werkveld ziet dat zij de praktijk aankunnen en inhoudelijk de bedrijven extra’s bieden. De eerstejaars die in het zoeken van een snuffelstage volharden. De tweedejaars en derdejaar die allen een plek hebben gevonden om hun competenties verder te ontwikkelen.
Deeltijders en dualers die midden in de praktijk staan en zoeken naar voeding en ontwikkeling geboden vanuit de school.
Mijn opleiding (HRM) scoort bij studenten als het beste jongetje van de klas.

En ja, ik weet dat het bij andere opleidingen is misgelopen en dat voor dat feit diverse mensen verantwoordelijk gesteld moeten worden. Maar dat helpt de huidige student niet. Wat wel helpt?
Hard werken, genieten van de resultaten die behaald worden en af en toe weer eens glimlachen om zo’n mooie kick voor nix.

Terugkijkend naar zo’n eerste maand van het jaar valt het me op hoe divers mijn werk toch is. Qua mensen, kennisontwikkeling en verdieping.
Vanuit december heb ik verder contact gehouden met mijn oud student van Jongeren voor Jongeren Sanne Haanraads. Zij gaf in een mail terug dat na ons gesprek zij bedacht dat zij later ook wel zo in mijn leven wil staan; lekker kunnen doen wat je wil en waar je interesses liggen en daar toch andere mensen mee helpen. Zij had het goed. Zo sta ik er nu in. Huub van Zwieten (www.talentfirst.nl) noemt het een droomreis naar de droombaan. Sanne heeft een project geheel zelfstandig opgezet in Sierra Leone. Free Your Mind is een programma voor jongeren in Sierra Leone die de burgeroorlog hebben meegemaakt. Sanne sluit bij de wensen van de jongeren aan door te werken met muziek, drama en beeldende activiteiten om actief aan de slag te gaan met het heden, verleden en de toekomst. (www.sanne2salone.nl).
In Rotterdam mocht ik als “mental coach” jongeren coachen die bezig zijn met de start van een eigen bedriif. Als Amsterdammer kost het me geen moeite om te zeggen dat ik Rotterdam een echt mooie stad vind. Zeker op mijn aanrijdroute langs de Maas met de geweldige Skyline. Wie had dat gedacht. De jongeren in Rotterdam zijn enorm creatief in het ondernemerschap: een rijdende pizzabakster, een sneaker-artist (www.sir-jo.com) , een cupcakebakster en een creatieve tekenaar.
Verdieping en herkenning vond ik in Leuven bij een symposium over Loopbaanleren bij de Katholieke Universiteit aldaar. Met name het onderzoek over zelfsturing binnen loopbanen was interessant. (http://ppw.kuleuven.be/o_en_o/pooll/poollstudiedag). De presentatie van Levanto (www.levanto.be) was een feest van herkenning! Ik herkende mijn werkwijze enorm in die van hun. Opvallend was verder dat in België werknemers recht hebben op gratis loopbaanbegeleiding!
Uiteindelijk eindigt mijn werkreis deze maand in Haarlem. In de theaterwinkel heb ik samen met Ruud Antonisse en Yvonne van Balen een Open Podium voor Trainers georganiseerd.
Startende en ervaren trainers gaven in een workshop van drie kwartier het publiek mee wat zij van belang vonden in hun communicatie in 2011. Het publiek bestond uit trainers en personen uit het werkveld. Het resultaat was een leerzame middag zowel voor het publiek als voor de trainers die na hun workshop een kwartier lang feedback kregen op hun werk.
Op 4 maart is het volgende Open Podium voor Trainers.

Al met al zie ik uit naar mijn volgende reis in februari: daar ligt een workshop voor startende ondernemers in het verschiet, een aantal nieuwe klanten voor agressietrainingen en coaching, een training Strategisch Adviseren en als klap op de vuurpeil een rol als Koning Klein van Stuk in de theatervoorstelling “Koning Dikbil”.
Wellicht kom ik weer mooie metgezellen op mijn reis tegen.

Voor een blik op het Open Podium:

Open Podium voor trainers 2011 Theaterwinkel Haarlem

“Waar koers ik het komend jaar op?”. Als ondernemer moet je jezelf zoiets elk jaar afvragen.
Mijn koers wordt mede bepaald door mijn opdrachtgevers. Ik heb daarom een aantal opdrachtgevers gevraagd hoe zij mijn kwaliteit ervaren.
Ze prezen met name mijn snelle aansluiting bij de behoefte van de klant en hoe ik hen als “companion” kon helpen de organisatie vooruitgang te bieden in veranderingen.
Eén opdrachtgever noemde mij een “senior proefkonijn”. Hij bedoelde dat hij mij opdrachten gaf die hij bij zijn eigen personeel nog niet durfde te plaatsen. Zijn eigen mensen zijn bekwaam genoeg maar bij nieuwe en bijzondere vraagstukken zet hij mij in. Ik werk bij hen vanuit de gedachte van de organisatie maar omdat ik in de flexibele schil zit kan ik anders opereren. Met meer lef en creativiteit. Ik ben een “Skilled Companion” voor mijn opdrachtgevers.
Een “Skilled Companion” is een bekwaam metgezel die op een deskundige manier met de klant optrekt en hem de dienstverlening geeft die hij nodig heeft. “Logisch” zou Cruijff zeggen.
Implacement BV is een opdrachtgever waar ik al een aantal jaren voor werk. Implacement BV verzorgt re-integratieactiviteiten voor werkzoekenden met een afstand tot de arbeidsmarkt.
Voor diverse doelgroepen verzorg ik trainingen op het gebied van loopbaan, persoonlijke ontwikkeling, omgaan met agressie voor hen. Met aanbestedingen ben ik de “Preferred Supplier”en denk ik mee in het formuleren van het aanbod.
Als Skilled Companion ben ik nu bezig om een medewerker van Implacement op te leiden tot co-trainer om bepaalde trainingsonderdelen door hem uit te laten voeren.
Implacement heeft behoefte aan meer know how op het gebied van trainingen in de organisatie. Ik lever dat hen. Anderzijds betekent dat wellicht wel dat de getrainde medewerker ook opdrachten uit gaat voeren die ik zelf in het verleden deed. Dit zou mij opdrachten kunnen schelen maar een tevreden klant waar ik hierdoor de verbinding versterk is mij meer waard.
Hoe bouw je Skilled Companionship op? Ik heb een aantal criteria hiervoor.
Deskundig is de metgezel niet alleen omdat hij kennis bezit en vaardig is, maar omdat hij die kennis en vaardigheden op een effectieve manier weet in te zetten, door nauw aan te sluiten bij de behoeften van de klant . Ook snel reageren op deze behoeften is hier van belang. In het contact blijf ik bewust denken, neem bewuste actie en besluiten. Anderzijds werk ik intuïtief in het gebruik van verschillende soorten levenskennis.
“Skilled Companionships” laat je zien door in eerste instantie betrokkenheid te tonen en openheid te geven. Ik werk daarbij aan een psychologisch contract met mijn opdrachtgevers. We hebben beide het gevoel dat we samenwerken. Verder is er wederkerigheid: meedenken en voelen naar elkaar. Ik wil weten wat mijn opdrachtgever verwacht in 2016. Hoe ziet zijn wereld er dan uit? Ik zorg dat ik aanwezig ben en laat mezelf zien. Niet alleen de komende nieuwjaarborrels maar ook op belangrijke momenten voor mijn opdrachtgever.
En afsluitend: Skilled Companion kun je alleen maar zijn als je authentiek kunt zijn.
Ik handel vanuit eigen drijfveren en niet vanuit opgelegde normen “omdat het zo hoort”
Rob = Rob. Ook in 2011!

Deze week heb ik een workshop mogen geven In Dordrecht voor de werkgeversvereniging aldaar.
Mijn verste voorouder Philip Smit (1672) is daar geboren dus ik ging ook een beetje terug naar mijn roots.
Mijn oude leraar op de Pabo schreef over Dordt eens: “Verte begint bij Dordt, hier leeft de wal en daar is overal, altijd ogen tekort”. De plek was inderdaad mooi gekozen, het visueel zeer mooie gebouw van het Da Vinci College.
Na een scherpe opening van Arionne van den Brand van Employability van Tempo Team over generatiemanagement mocht ik mijn visie geven over hoe werkgevers een goede werkgever voor jongeren kunnen zijn.
Ik moet zeggen dat een ieder zeer geïnteresseerd was , een enkeling dutte in, (maar dat lag ook aan het tijdstip (etenstijd) denk ik), en men stelde veel vragen of ging in discussie.
De organisator, Lidia Schwab, hield de tijd strak in de gaten dus ik moest in een kort tijdsbestek een kernachtig betoog houden. De kern was dat jongeren werken om hun leven te veraangenamen.
Werk hoort erbij, om uit te kunnen gaan, een mobieltje te kunnen permitteren en kleding te kopen.
In de nazit van de workshops werd ik aangesproken door Lisette Kars van Krohne. Zij vroeg zich af of zingeving ook niet een belangrijke motivator is voor jongeren om te gaan werken.
Ik had dat niet in mijn verhaal betrokken en beloofde haar dit uit te zoeken.

Gisteren gaf ik een training samenwerken aan een groep tienermoeders. Een mooie kans om eens te toetsen wat hen motiveerde om te gaan werken. Op mijn vraag wat is de zin van jullie werk kreeg ik het antwoord: Zin? We hebben geen zin, we moeten!
Vervolgens kreeg ik een tirade over werkgevers en klantmanagers. Op dat moment trok ik de conclusie dat ik deze vraag op een ander moment nog eens moet stellen. Ook had hun antwoord ook te maken met hun beperkte zicht op de arbeidsmarkt en hun eerdere ervaringen daarmee.

Vandaag trainde ik een groep aankomende jonge beveiligers in het omgaan met agressie. Opnieuw stelde ik de vraag wat de motivatie was om te werken en welke zingeving zij vonden.
Deze jongeren gaven aan dat zij hun steentje aan de maatschappij willen bijdragen. Ook denken zij dat zij in hun toekomstige baan Nederland veiliger te gaan maken.
Interessant detail is hierbij ook nog dat deze jongeren voor 80 % ouders hebben van allochtone afkomst. Juist de jongeren waar een deel van ons land zegt dat zij ons land onveilig maken.
Lisette Kars stelde dat de jongeren ook zingeving vinden vanuit bijvoorbeeld zaken zoals duurzaamheid en maatschappelijke betrokkenheid.
Ik geloof dat ook.
Maar we moeten wel deze jongeren laten merken dat wij als maatschappij echt op hen zitten te wachten. Dát motiveert.
De werkgevers in Dordrecht hebben met hun interesse in het onderwerp al laten merken dat zij echt op jongeren zitten te wachten en zullen nu uit de stoel moeten komen dit de jongeren te laten weten. Dit laatste geldt trouwens voor alle werkgevers.